C.O.V. ‘Laudando’ zaterdag 13 februari 2010, Hervormde Kerk Dirksland
o.l.v. Rinus Verhage met Duits en Italiaanse barok (koor en orkest ensemble ‘Il Fiordaliso’), Wim Diepenhorst – orgel.
1. Was Gott tut, das ist wohlgetan J. Pachelbel (1653-1706)
2. Jesu meines Lebens leben, BuxWV 62 D. Buxtehude (1637-1707)
3. Missa brevis in D, KV 194 W.A. Mozart (1756-1791)
4. Concerto voor viool, orgel, strijkers en basso continuo in d, RV 541
-Allegro, Grave, Allegro- A. Vivaldi (1678-1741)
5. Magnificat in Bes F. Durante (1648-1755)
6. Psalm 116/117 en Psalm 113/115 RV 604 A. Vivaldi (1678-1741)
7. Credo in G, RV 592 A. Vivaldi (1678-1741)
“Duits/Deense- en Oostenrijks/Italiaanse barok”
Welke liefhebber droomt er niet van: lenige koorzang, een puik begeleidingsorkest op authentieke instrumenten en een voorbeeldige organist. Veel liefhebbers van koormuziek waren dan ook zaterdagavond op pad gegaan voor het programma wat C.O.V. ‘Laudando’ bracht in de sfeervolle kerk van Dirksland. Wanneer ze dit gedaan hebben met een gevoel naar verstilde kerkmuziek te gaan luisteren, zullen ze zich verdwaald hebben gevoeld want er was sprake van één geluidspektakel met spetterende muziek uit de hoogbarok. Hier stond een bijna 50 jaar jong (!) trots koor te musiceren onder leiding van hun dirigent.
De verwachte ingetogenheid waren zeker in sommige delen te horen maar de onversneden composities van de ‘meesters’ -zonder aan te landen bij Bach als dé componist van de barok- waren een lust voor het oor met een enorme veelkleurigheid aan tekstuitbeelding.
De opening van het programma was veelbelovend met een uitvoering van het bekende ‘Was Gott tut, das ist wohlgetan’ werd in een subtiel samenspel tussen orkest en koor de 6 delen uitgevoerd. In het laatste couplet liet Laudando horen waar het goed in is: vierstemmige zang, waarbij vooral de sopranen bij vlagen die “wonderschone” melodie lieten horen; heel fris en sprankelend.
Het programma stak goed in elkaar. Op een dergelijke avond waarin wij als luisteraars met het koor en haar begeleiders naar het religieuze leven kijken mag zo vlak voor 14 februari de liefde niet ontbreken. Overdrachtelijk werd Jezus liefde voor ons bezongen in een relatief eenvoudige compositie van Buxtehude met als titel ‘Jesu meines Lebens leben’.
Tegenwoordig is het bijna de norm deze muziek als solokoor uit te voeren. Maar het moet worden gezegd dat, verrassender wijs, ook met een koorgrootte van ruim 50 leden voldoende transparantie te bereiken is.
Vervolgens viel er enorm veel te genieten bij de uitvoering van Mozarts ‘Missa brevis’ met zijn mooi gecontrasteerde gevoelens en het kaliber van deze opzet werd duidelijk dat de dirigent zich heel bewust is van wat zich in expressief- en tekstueel opzicht in de muziek afspeelt en hanteert dienovereenkomstig niet al te rigide tempi. De sologedeelten (!) werden in de hiervoor ruime bezetting levendig voorgedragen. Opvallend was de falsetklank die soms doorklonk in de kerkruimte, als argeloze luisteraar kreeg ik de indruk dat sommige bassen zich met hun kopstem -muzikaal gesproken- aan het uitleven waren. Bijzonder!
De opmaat voor de wisseling in composities van zeg maar Duits naar Italiaans werd ingezet door het orkest en organist respectievelijk ‘Il Fiordaliso’ en organist Wim Diepenhorst. De uitvoering van een Concerto van Vivaldi was een van de hoogtepunten van de avond. Zowel de eerste violist Franc Polman als organist Wim Diepenhorst verrasten hier in positieve zin.
Het geheel bleek een uitstekend virtuoos ensemble, dat met grote inzet en passie te werk ging.
Dat Durante’s Magnificat in Bes eindelijk weer gehoord kon worden, is grote winst. Het blijft een indrukwekkend koorwerk. Als lofzang heeft het de kracht om meteen zowel oor als hart te raken. De tekst uit Lucas 1 werd door het koor tot in de finesses naar de muziek vertaald, met een pittig gekozen tempo en de juiste orkestratie klonk het geheel uitgesproken barok, vooral de afsluiting door een briljant ‘Gloria’ was adembenemend.
Tot dan toe hadden we de dirigent van Laudando, Rinus Verhage, zoals dat gaat, voornamelijk op de rug gezien. Overigens zie je
Rinus Verhage: dirigent van een koor wat dichtbij de muziek wil staan
aan zijn bewegingen en hoor je aan het enthousiasme van het koor welke bezieling er van de dirigent uitgaat.
Die geestdrift werd nog eens extra zichtbaar toen we bij Vivaldi ook het profiel van de dirigent regelmatig zagen om wellicht haast individueel koor- of orkestleden aan te vuren.
Het is geen makkelijke opgave de gekozen muziek van Vivaldi fris en fruitig te laten klinken. Vooral de twee Psalmen zijn echte tongbrekers waarbij je als koorlid gemakkelijk kunt vergeten te musiceren. Maar de teksten zaten er behoorlijk in. Het geheel gaf dan ook een verrassend resultaat vol dynamische rijkdom en bedwelmende virtuositeit.
Het concert werd besloten met een uitvoering van het weinig bekende Credo van Vivaldi, een werk wat we het koor al eens eerder hebben horen uitvoeren.
Ook in deze geloofsbelijdenis vroeg de tekst schijnbaar om alle aandacht. Daar is de componist op een intense manier mee bezig geweest en op zijn beurt ook de dirigent. Met als gevolg dat de tekst als vanzelfsprekend uit de monden komt. De golvende manier waarop Vivaldi de vreugde van het geloof verklankt deed aangrijpend aan.
C.O.V. Laudando heeft 4 maanden aan dit programma gewerkt en, ongetwijfeld mede dankzij de professionele repetitor die het koor inmiddels heeft, met resultaat. Natuurlijke ging er wel eens een inzetje mis, of werden een enkele regel niet helemaal gelijk gezongen, maar daar stond meer dan genoeg moois tegenover. Het geheel stond als een huis, waarin niet alleen de kracht van de muziek, maar ook het contrastrijke spel en de bravoure van de orkestmusici en organist een bijzondere ervaring opleverde.
Voor 16 april 2011 (het jubileumjaar van het koor) staat de Johannes Passion van J.S. Bach geprogrammeerd.
