Gelezen in Eilanden-Nieuws van 28 juni 2011
MIDDELHARNIS – De Christelijke Oratorium Vereniging “Laudando” viert dit jaar haar 50-jarig jubileum met mooie en bijzonder concerten en evenementen. Om de persoonlijke kant van het koor wat meer te belichten, is er een reeks interviews gepland met prominente personen van het koor en met mensen die een belangrijke bijdrage hebben geleverd om dit jubileumjaar tot een succes te maken.
COV Laudando is een koor dat al 50 jaar zangers van verschillende generaties en achtergronden bij elkaar brengt. Een ding hebben deze mensen in ieder geval gemeen: het zingen van prachtige muziek op hoog niveau. Voeg daarbij nog een flinke dosis gezelligheid en onderlinge betrokkenheid en je hebt de formule voor de perfecte woensdagavond. In dit interview staan de koorleden Anja Looij en haar kinderen Nanda van Kreuningen-Looij, Joran Looij en Ralph Looij centraal.
Door: Marieke van Oostende
Muziek is overduidelijk heel belangrijk in jullie gezin en COV Laudando speelt hierin natuurlijk ook een prominente rol. Kunnen jullie hier iets over vertellen?
Anja: Toen ik nog klein was, werd er thuis heel veel gezongen en op het orgel gespeeld. Ik mocht ook al vroeg met mijn moeder mee naar concerten van Laudando en die vond ik zo mooi en indrukwekkend dat ik toen eigenlijk al de ambitie voelde om bij dit koor te zingen. Eerst heb ik op het kinderkoor van Peet Wessels gezeten – hij stond samen met Arie Keijzer aan de wieg van Laudando – en daarna op verschillende jeugdkoren. In 1984 ging mijn wens in vervulling en werd ik lid van Laudando.
Nanda: Mijn moeder was in 1984 in verwachting van mij, dus ik was eigenlijk al heel vroeg lid (lacht). Ik was al heel jong dol op zingen en heb ook dwarsfluit gespeeld. Net als mijn oma nam mijn moeder mij ook al jong mee naar de concerten van Laudando. Vooral mijn eerste Johannes Passion was een heel indrukwekkende ervaring. Het is leuk dat we als familie lid zijn van een koor. We zijn met z’n vieren dus alle stempartijen zijn vertegenwoordigd en zo oefenen we vaak op zondagmorgen de muziek.
Joran: Ik was vroeger niet zo geïnteresseerd in klassieke muziek. Ik had wel orgelles maar ik ging bijna nooit mee naar concerten. Toen kreeg ik op een dag een CD in handen, zo’n Aangenaam Klassiek album, en toen werd ik toch wel gegrepen door de muziek en zo is mijn interesse gaan groeien. Uiteindelijk ben ik lid geworden van het bovenbouwkoor van de Prins Maurits en Fiori Musicali wat toen nog een projectkoor was en een jaar of zes geleden ben ik lid geworden van Laudando.
Ralph: Ik heb tot mijn dertiende orgel gespeeld maar net als Joran was ik niet zo geïnteresseerd in zang. Uiteindelijk is Joran wel de inspiratie geweest want dankzij hem hoorde ik “Israel in Egypt” van Händel en deze uitvoering raakte me diep. Ik zong in het brugklaskoor van de Prins Maurits maar ik mocht toen ik vijftien was al jeugdlid worden van Laudando. Ik heb toen ook zangles genomen bij Marijke Nieuwenweg en toen is ontdekt dat ik een goede basstem heb meegekregen.
Wat maakt COV Laudando volgens jullie aantrekkelijk voor zowel de jongere als wat oudere generatie?
Joran: Het plezier in het musiceren staat bij Laudando centraal, verschillen in generatie of achtergrond doen er zeer weinig toe. Iedereen komt samen voor een doel, namelijk mooie muziek maken. De saamhorigheid is heel groot, wat ook weer te merken was tijdens de workshop van Harjo Pasveer aan het begin van het jaar; iedereen heeft het op zo’n dag naar z’n zin. Tijdens de repetities is het ook gewoon erg gezellig, zeker bij de bassen!
Nanda: Hoe divers de mensen ook zijn, de muziek bindt ons samen.
Anja: Natuurlijk is het belangrijk om tijdens de repetities hard te werken, alle noten moeten wel op z’n plek komen want dan kan pas met muziek maken begonnen worden, maar Laudando is ook een vereniging en het meeleven en de betrokkenheid bij vreugde en verdriet is hartverwarmend.
Wat zijn voor jullie de muzikale hoogtepunten van Laudando?
Anja: Mijn eerste Johannes Passion in 1987 was heel bijzonder. Verder heeft het koor door de jaren heen een grote ontwikkeling doorgemaakt. Het niveau is hoger dan ooit en daarom durft Rinus (Verhage) ook steeds meer aan met het koor en met succes. Neem bijvoorbeeld de uitvoering van Ein Deutsches Requiem van Brahms in 2003.
Joran: Dat concert was inderdaad indrukwekkend. Het werk was toen nog niet zo bekend op Flakkee en nadat wij het hadden uitgevoerd, durfden meer koren het aan.
Nanda: Mijn eerste Johannes Passion is me altijd bijgebleven. Het herdenkingsconcert voor de watersnoodramp in 2003 was ook heel bijzonder.
Ralph: Je eerste concert met een compleet orkest is sowieso een onvergetelijke ervaring. Ik vond de uitvoering van het Magnificat van Bach trouwens ook fantastisch.
Ralph, jij bent een veel belovend zangtalent en hebt al een aantal keren solo gezongen op professioneel niveau. Wat maakt het zingen in een koor voor jou nog steeds aantrekkelijk?
Ik vind het belangrijk om in groepsverband te blijven zingen. Het is ook gewoon leuker, want je maakt samen muziek en je deelt de mooie momenten tijdens de concerten. Ik heb momenteel zangles bij Joost van der Linden in Rotterdam en het solo-optreden op een vrijwillige basis bevalt me prima omdat ik dit naast mijn studie kan doen. Het conservatorium kan altijd nog.
Iedereen op het koor is muzikaal maar de een heeft meer technische bagage bij zich dan de andere. Hoe vinden jullie dat deze verschillen in niveau worden overbrugd?
Anja: De repetitor en de koorscholing vangen deze verschillen goed op. Ook de oefen-CD’s en de bestanden op de website zijn een goede ondersteuning.
Ralph: De een leest beter noten van het blad dan de andere en sommigen leren inderdaad sneller dus soms moet je wat geduld hebben maar de goede sfeer compenseert hiervoor.
Joran: Ik vind de saamhorigheid van het koor het belangrijkste. Soms moet je inderdaad geduld hebben maar uiteindelijk zet iedereen zich honderd procent in en de mooie concerten zijn hier het bewijs van.
Wat vinden jullie van het nieuwe Te Deum van Arie Keijzer?
Nanda: Ik vind het een verrassend sfeervol stuk en ook erg passend.
Joran: Ik denk dat dit Te Deum pas vol tot zijn recht zal komen met de orkestbegeleiding. Dit was ook het geval bij het Kyrie uit 2003: alle puzzelstukjes vielen toen op hun plaats. Verder is de compositie duidelijk van de hand van Arie Keijzer.
Ralph: Inderdaad. Je komt hier en daar hele typische Keijzer-melodieën tegen, vooral in het koraalachtige gedeelte “Aeterna in gloria”.
Anja: De muziek is erg mooi, maar voor mij is de tekst het meest van belang. Het Te Deum is natuurlijk een loflied maar eindigt met een roep om ontferming. We zijn dankbaar voor het jubileum maar voor de toekomst moeten we toch altijd weer om Gods hulp en bijstand vragen.
Nanda, jij hebt zelf een dochtertje; zet jij de muzikale traditie met haar voort?
Abigaël is nu al dol op muziek en op zingen. De kleuterklassiekers zijn favoriet maar dankzij het vele repeteren voor het laatste concert kent ze ook het koraal “Petrus, der nicht denkt zurück” uit de Johannes Passion. De basis is in ieder geval gelegd.
